23 lutego obchodzimy Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją, ustanowiony przez Ministra Zdrowia w 2001 roku. Celem tej daty jest zwrócenie uwagi na problem depresji, która dotyka coraz większą liczbę osób, niezależnie od wieku – w tym dzieci i młodzież.
Depresja to poważna choroba, a nie chwilowy smutek czy „gorszy humor”. Może dotknąć każdego i objawiać się w różny sposób, często wpływając negatywnie na codzienne funkcjonowanie, naukę i relacje społeczne.
Głównym objawem depresji jest ogólne pogorszenie nastroju. Taki stan może zdarzyć się oczywiście każdemu. Jeśli jednak trwa dłużej niż dwa tygodnie i towarzyszą mu inne objawy ( ciągły smutek, utrata zainteresowań zmniejszona energia życiowa, dolegliwości bólowe bez wyraźnej przyczyny medycznej, myśli samobójcze, zachowania autoagresywne), można przypuszczać, że chodzi o depresję.
Co robić, gdy zauważymy u bliskich objawy depresji?
-porozmawiać i zalecić wizytę u lekarza (najlepiej psychiatry), który rozpocznie leczenie depresji.
– przypominać choremu o tym, że depresję można skutecznie wyleczyć. regularnie wzmacniać jego motywację do działania.
– okazywać wiele wyrozumiałości i zrozumienia – zauważać najdrobniejsze oznaki poprawy.
– nakłaniać chorego do prostych codziennych aktywności, razem wychodzić na spacery, zachęcać do wykonywania prostych prac domowych, ale nie należy nic robić na siłę.
– przypominać o tym jak wiele osoba chora dla nas znaczy. Nierzadko czuje się bowiem niepotrzebna, zbędna, „zawadzająca” innym, co dodatkowo pogłębia depresję.
Warto wiedzieć czego NIE ROBIĆ, by nie pogorszyć sytuacji.
– Nie bagatelizujmy problemu, licząc, że rozwiąże się sam. Nie mówmy „to nic takiego”, „weź się za siebie”, „przesadzasz”. W ten sposób nie wyleczono nigdy żadnej choroby.
– Nie krytykujmy też chorego z powodu jego depresyjnych zachowań i braku chęci do życia. Nie należy chorego „ożywiać” i uszczęśliwiać na siłę, rozweselać, zmuszać do chodzenia na imprezy lub spotkania towarzyskie. Warto jednak mimo wszystko zachęcać do podtrzymywania więzi ze znajomymi.
– Nie trzeba też zrażać się tym, że chory może negatywnie reagować na chęć niesienia mu pomocy. Złego humoru i nastroju Nie odbierajmy też jako niechęci skierowanej przeciwko nam. To stan spowodowany chorobą.
– Nie należy też wykonywać prac i obowiązków za chorego, ewentualnie zapewnić swoją pomoc.
– Bardzo ważne jest też, by nie unikać rozmowy z chorym o jego problemach. Nie należy bać się zadawania ważnych pytań. Nie wolno też bagatelizować niepokojących sygnałów. Gdy chory mówi np. o chęci popełnienia samobójstwa, należy koniecznie skontaktować się z jego lekarzem.
– Pomoc choremu na depresję może być wyczerpująca. Dlatego nie wahajmy się prosić o wsparcie innych.
Gdzie szukać pomocy?
Depresję można i należy leczyć. Szybka reakcja i wsparcie specjalistów są kluczowe.
Wsparcie można uzyskać :
– podczas konsultacji z psychologiem/ pedagogiem szkolnym,
– podczas konsultacji w poradni psychologiczno – pedagogicznej,
– podczas konsultacji z lekarzem pediatrą,
– w poradniach zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży,
– w ośrodku środowiskowej opieki psychologicznej i psychoterapeutycznej dla dzieci i młodzieży (Pruszków, ul. Drzymały 19/21 (piętro III) tel. 22 17 77 831, 883 112 224).
W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia:
- dzwoń pod numer alarmowy 112, dzwoń na pogotowie ratunkowe 999
- udaj się na najbliższą izbę przyjęć w szpitalu, w którym znajduje się oddział psychiatryczny dla dzieci/dorosłych
- udaj się na SOR (szpitalny oddział ratunkowy) w szpitalu, w którym znajduje się oddział psychiatryczny dla dzieci i młodzieży.
Lista telefonów pomocowych – https://forumprzeciwdepresji.pl/wazne-telefony-antydepresyjne
Więcej informacji na temat depresji u dzieci i młodzieży można znaleźć także na stronach organizacji pomocowych, np. https://forumprzeciwdepresji.pl/, https://zwjr.pl/
Czas na otwarte rozmowy o depresji. Nie bądźmy obojętni!